Kategorie
Bez kategorii

Insulinooporność, ot*łość i odchudzanie

Waga nie decyduje o twoim zdrowiu ani wartości, a wszyscy ludzie zasługują na pełną szacunku, integracyjną i skuteczną opiekę, niezależnie od ich wagi. To samo dotyczy insulinooporności – może wystąpić u ludzi w różnych ciałach i nie możemy zignorować roli stygmatyzacji i uprzedzeń w rozwoju i diagnozowaniu tego schorzenia.

Zacznijmy od tego co się dzieje w organizmie

Glukoza to podstawowy rodzaj węglowodanów stanowiących podstawowe źródło energii dla komórek naszego organizmu. Nasz pokarm rozkłada się podczas procesu trawienia, kiedy jemy, a glukoza jest uwalniana do krwiobiegu z przewodu pokarmowego, gdzie rozprzestrzenia się do komórek w całym ciele.

Potrzebny jest klucz, aby glukoza mogła dostać się do komórki przez zamknięte drzwi, aby ją wykorzystać, a insulina jest specjalnym kluczem do drzwi.

Insulina to substancja chemiczna, którą trzustka, narząd znajdujący się między żołądkiem a wątrobą, wytwarza i wydziela do krwiobiegu. 

Obecność glukozy we krwi, która wzrasta po posiłku, indukuje ten mechanizm.

Jako „klucz” do „drzwi” komórki, celem insuliny jest umożliwienie glukozie dotarcia do komórki, gdzie jest ona później wykorzystywana jako energia lub przechowywana na później.

I tak jak glukoza przenosi się do naszych komórek w krwiobiegu, tak samo dzieje się z insuliną, krążąc dookoła, aż trafi do dziurki od klucza komórki, otwierając drzwi i wpuszczając glukozę.

W komórce z opornością na insulinę zdarza się, że zamek drzwi staje się trochę zardzewiały lub zawiasy stają się zbyt sztywne. 

Zostaje więc insulina (klucz) ktora probuje otworzyc drzwi, ale nie może.

>>>>Progresja do cukrzycy typu 2 (Type 2 diabetes, T2D)

W cukrzycy typu 2 kluczowi naprawdę trudno jest dostać się do zamka, tak że poziom glukozy we krwi zaczyna wzrastać. W odpowiedzi na to trzustka wysyła coraz więcej insuliny, aż z czasem może być trochę wyczerpana, co sugeruje, że nie jest w stanie wytwarzać insuliny tak dobrze, jak może. Kiedy osiąga ten stan, insulina jest używana do kontrolowania T2DM. 

U większości osób z IO lub stanem przedcukrzycowym nie diagnozuje się jednak T2DM, a diagnoza stanu przedcukrzycowego jest mocno umowna.

Ok, no więc co może wpłynąć na rozwinięcie się inuliooporności?

Popularnym stwierdzeniem jest, że IO jest większości wynikiem wagi lub diety i chociaż mają te czynniki swoja wkład w tej sytuacji, niekoniecznie mają tak duży wpływ, jak kiedyś sądziliśmy i jak jest to propagowane.

Poniżej niektóre z nich

Socjo-ekonomiczmne

Jeśli mówimy o jakimkolwiek problemie zdrowotnym, bardzo ważne jest podkreślenie roli społecznych uwarunkowań zdrowia, zestawu zmiennych, które wpływają na nasze zdrowie, które są oparte na kontekstach, w których żyjemy (WHO, 2020). 

Obejmuje to ubóstwo, dostęp do usług żywieniowych i zdrowotnych, chroniczną deprywację, stygmatyzację, status społeczny, wykształcenie, pochodzenie etniczne, społeczność i doświadczenie kultury diet (!).

Takie zmienne są określane przez systemy społeczne, kulturowe, polityczne i ekonomiczne, a nasze doświadczanie ich zawsze zależy od „loterii życia” – przywileju lub marginalizacji, w której się rodzimy lub w której się znajdujemy.

Nasze zachowanie można postrzegać jako konsekwencję tych społecznych uwarunkowań zdrowia, które mają na nas wpływ.

Te wszystkie faktory wpłyną na nasze wybory dotyczące zakwaterowania, pracy, wyborów zawodowych. Jak wydajemy pieniądze. Dlatego nawet zmienne „modyfikowalne”, takie jak styl życia, nie powinny być postrzegane jako tylko nasza osobista odpowiedzialność. Jest to szczególnie prawdziwe w przypadku insulinooporności, ponieważ w przeważającej mierze dotyka mniejszości, z różnych powodów.

Mówiąc o socjoekonomicznych faktorach nie możemy zapomnieć o weight stigmie. 
Weight stigma Na całym świecie osoby z ot*łością są przedstawiane jako stereotypowo leniwe, pozbawione siły woli, niekompetentne, nieatrakcyjne i winne za to nadwagę. Osoby z ot*łością spotykają się z wykluczeniem publicznym, dewaluacją i dyskryminacją (znaną jako weight stigma) z powodu tych negatywnych, krzywdzących postaw (znanych jako weight bias).Korelacje między piętnem wagi a gorszym zdrowiem można wyjaśnić mieszanką mechanizmów biologicznych i behawioralnych. Przewlekły stres może wywoływać biochemiczną odpowiedź stresową charakteryzującą się aktywacją osi podwzgórze-przysadka-kora nadnerczy, stresem oksydacyjnym i stanem zapalnym (Pearl et al., 2017).

Większość naszej wagi jest podyktowana genetyką (prawie 70%!) , ale na nawyki związane z wagą, takie jak dieta, może wpływać kulturowy i weight stigma.

Weight stigma prowadzi do chronicznego stresu, który ponownie zmniejsza wrażliwość na insulinę w naszych komórkach. Dzieje się tak, ponieważ jedną z funkcji naszych głównych hormonów stresu, kortyzolu, jest utrzymywanie glukozy we krwi, aby komórki były łatwo dostępne, jeśli nieoczekiwanie mamy kłopoty i musimy walczyć lub uciec.

Zwykle w ostrych, krótkotrwałych napadach stresu, kiedy stres minie i wiemy, że jesteśmy bezpieczni, sytuacja wróci do normy, nasze komórki ponownie stają się wrażliwe na insulinę. Ale w przypadku przewlekłego stresu, który może być spowodowany takimi czynnikami, jak opresja lub ubóstwo, nasz organizm nie czuje się bezpieczny, więc utrzymuje tę reakcję stresową na niskim poziomie, co z czasem wpływa na naszą wrażliwość na insulinę (Wilcox 2005).

Badania sugerują również korelację między cukrzycą typu 2 a dyskryminacją. W fatfobicznej kulturze, podwyższone ryzyko wystąpienia cukrzycy, niezależnie od ot*łości lub przyczyn behawioralnych i psychospołecznych, było skorelowane z doświadczeniem dyskryminacji (Moennig 2008).

Genetyka & etniczność

Jeśli masz w rodzinie kogoś kto choruje na insulinooporność czy T2DM, istnieje większe prawdopodobieństwo, że dotknie to także Ciebie. Genetyka prawdopodobnie również odegra rolę w progresji do T2DM (chociaż nie u każdego stan przedcukrzycowy progresję do T2D)  (Oldroyd et al., 2005; Scott et al., 2013).

Siedzący tryb życia

Brak aktywności fizycznej jest związany z rozwojem insulinooporności, dyslipidemii, podwyższonego ciśnienia krwi. Badania u osób prowadzących siedzący tryb życia i pokazują, że nawet krótkotrwały brak aktywności fizycznej może mieć niekorzystny wpływ na metabolizm. (Naomi et al., 2007).

Sen

Brak snu lub zaburzony wzorzec snu zwiększą poziom kortyzolu w naszym organizmie, powodując zmniejszenie wrażliwości na insulinę. Może nawet wpływać na nasz apetyt i inne harmony (Wilcox 2005)

Twój rozmiar ciala 

Okej, więc to jest jedyna rzecz, na którą ludzie wskazują palcem w IO, ale związek między wagą a wrażliwością na insulinę nie jest dobrze znany. Istnieje związek między zmniejszoną wrażliwością na insulinę a rozmiarem ciała, chociaż nie jest jasne, czy te dwie rzeczy są ze sobą powiązane czy tylko zbieg okoliczności, czy też w jak dużym stopniu weight stigma wpływa na tę zależność. Bardzo ważne jest, aby zauważyć, że IO występuje u osób z różną waga ciała. Jedna z teorii jest także to ale jednym z powodów jest to, że ludzie grubi częściej są badani pod kątem insulinooporności niż osoby szczupłe z powodu weight stigmy większych ciał. Więc powoduje to niedostateczna reprezentacja szczupłych ludzi, u których zdiagnozowano IO; wskazuje to na to, weight stigma ciała może wpływać negatywnie również na szczupłe osoby – nie są one diagnozowane i nie zapewnia się im opieki, której potrzebują, aby poczuć się lepiej (Gandy 2014).

Weight cycling (efekt jojo)

Efekt jojo może mieć większy wpływ na IO niż nasza własna (wyższa) waga. 

Weight cycling polega na tym, że osoba traci na wadze tylko po to, aby ją przywrócić (ponieważ, zabawny fakt jest taki, że diety nie działają) i podjąć kolejny wysiłek związany z utratą wagi, aby wrócić do tego.

Jakie skutki uboczne są związane z efektem jojo (O’Hara et al., 2018)

Obniżona:

Odporność

Gęstość mineralna kości

HDL

Hormony tarczycy (T3 i T4)

Spoczynkowy wydatek energetyczny

Wyższa:

Śmiertelność ze wszystkich przyczyn

Zachorowalność i czynniki ryzyka związane z CVD

HbA1c

Białko C-reaktywne

Przewlekłe infekcje

Zachorowalność na cukrzycę

Nadciśnienie

Trójglicery

Wahania: cholesterolu w surowicy, glukozy, insuliny

Efekt jojo ciała, jak również gorsze samopoczucie psychiczne i binge eating (napadowe objadanie się) są związane ze zwiększoną IO. Poczucie, że ‚zawalasz’ dietę może również oznaczać, że twoja samoocena i determinacja dostaną mocne uderzenie, które oprócz zmęczenia, którego możesz doświadczać, sprawi, że trudno zebrać chęć dokonania zmian, które polepsza twoje zdrowie.

Odchudzanie leczeniem insulinooporności?

Dowody pokazują, że dążenie do utraty wagi może być w rzeczywistości szkodliwe, zarówno fizycznie jak i emocjonalnie. Ma również tendencję do odwracania uwagi od zachowań i postaw, które naprawdę mogą poprawić stan zdrowia, takich jak dobre odżywianie, aktywność fizyczna i kultywowanie pozytywnego dbania o siebie.

Negatywne czynniki związane ze stylem życia obejmują weight cycling (efekt jojo); niezdrowe zachowania związane z kontrolą masy ciała, takie jak pomijanie posiłków, palenie, przeczyszczanie, nadużywanie diuretyków i środków przeczyszczających; stosowanie produktów odchudzających i leków. 

Jeśli chodzi o dowody, istnieje kilka badań, które stwierdzają, że utrata masy ciała poprawia wrażliwość na insulinę, ale ważne jest, aby spojrzeć na te informacje krytycznym okiem. 

Większość badań dotyczących utraty wagi ma dość krótkie okresy kontrolne, więc prawie nie ma dowodów na trwałość tych metod. Długoterminowe badania kontrolne dowodzą, że większość osób odzyskuje praktycznie całą utraconą wagę podczas leczenia, niezależnie od tego, czy kontynuuje dietę czy programu ćwiczeń (Mann et al., 2007).


Często mają one również bardzo wysoki wskaźnik rezygnacji z udziału w badaniu, oprócz naturalnych zmian w organizmie, bardzo możliwe ze wysoka rezygnacja jest z powodu planu posiłków lub schematu ćwiczeń, zbyt intensywny, aby się go trzymać.

IR sprawia, że ​​przestrzeganie diety i programów ćwiczeń jest szczególnie trudne ze względu na objawy, których możesz doświadczyć.

Jak wymienione powyżej, komórki naszego ciała nie mają dostępu do energii z naszego pożywienia, więc już czują, że ‘umierają z głodu’, przez co czujesz się zmęczony, słaby, zmęczony i głodny. 

To sprawia, że ​​ograniczanie naszej diety i wykonywanie intensywnych treningów jest trudne. Dodaj do tego sposób, w jaki kultura diet uwielbia sprawiać, że czujemy się osobiście odpowiedzialni za nasze „porażki”, kiedy nie możemy trzymać się takich planów, istny przepis na katastrofę!

Co gorsza, odchudzanie, które zwykle (prawie w 80-95%) kończy się odzyskaniem pierwotnej wagi czyli efektem jojo, wydają się prowadzić do gorszej kontroli poziomu glukozy we krwi w dłuższej perspektywie. Jest to związane z chronicznym stresem, który powoduje dieta, i wysiłkiem, jaki wyrządzamy naszym organizmom, przechodząc przez powtarzające się okresy deprywacji. 

Ten wzorzec utraty, a następnie przybierania na wadze jest znacznie częstszy niż trwała utrata masy ciała.

Jest to mechanizm przetrwania naszego organizmu, który chce mieć ustaloną, ‘wygodną’ wagę, która możesz utrzymać bez angażowania się w zaburzone zachowania (liczenie kalorii, kompensacja kalorii itp). Jest to twój set-point weight. Pozostając lub powracając do tego punktu, twoje ciało próbuje chronić cię przed przyszłą deprywacją (np. odchudzaniem lub próbami odchudzania) i troszczy się o siebie.

Efekt jojo powoduje nasilenie stanu zapalnego, co z kolei zwiększa ryzyko wielu chorób związanych z wyższa masa ciała (Strohacke et al., 2010)

Większość prospektywnych badań obserwacyjnych sugeruje, że odchudzanie zwiększa ryzyko przedwczesnej śmierci wśród o*yłych osób, nawet jeśli utrata masy ciała jest zamierzona, a badania są dobrze kontrolowane pod względem znanych czynników zakłócających, w tym niebezpiecznych zachowań i chorób podstawowych (Sørensen et al., 2005; Simonsen et al., 2008).

Gloryfikowanie odchudzania jest również związane z większym niepokojem (Davison et al., 2003; Holm et al., 2007). Literatura na temat zaburzeń odżywiania wskazują, że nacisk na kontrolę masy ciała może sprzyjać zaburzeniom odżywiania się (Daníelsdóttir et al.,2009). I mogą zwiększyć ryzyko wystąpienia prawie 2.4x (Jones et al., 2000).

Badania pokazują, że niezadowolenie z ciała jest związane z napadowym objadaniem się i innymi zaburzeniami odżywiania się, niższym poziomem aktywności fizycznej i zwiększonym przyrostem masy ciała w czasie (Neumark-Sztainer et al., 2006; Van den Berg et al., 2007).

Intencjonalne odchudzanie się jest silnym predyktorem przyszłego przyrostu masy ciała (Kornelia et al., 1999; Neumark-Sztainer et al., 2006; Field et al., 2003)

Skupianie się wyłącznie na wagą może również przeszkadzać w dbaniu o siebie – prowadzi do nadaniu priorytetu kwestiom, jak zasady żywieniowe i ćwiczenia, niż bardziej fundamentalne strategie, takie jak sen, odpoczynek i dbanie o siebie.

Ok więcej jak nie odchudzanie, to co mi może pomóc?

Wiesz już, że odchudzanie przychodzi z wieloma skutkami ubocznymi i jest nieefektywne w dłuższej perspektywie. 

Jednak gdy diagnozuje się IO, cześć osób czuje, że intuicyjne zasady odżywiania się już nie beda sprawdzać, musimy zmienić nasza wagę lub musimy dokonać drastycznych zmian w naszym stylu życia, aby zarządzać swoim zdrowiem. 

Istnieje wiele mitów związanych z IO, cukrzycą i wagą, a ogólna narracja jest taka, że ​​te rzeczy mają związek przyczynowy, ale jak można przeczytać wyżej nie jest to tak oczywiste i jest o wiele bardziej złożone.

Dokładnie w ten sam sposób jest wiele rzeczy, które możemy zrobić, aby nim zarządzać.

Praktykowanie i leczenie z perspektywy Health at every size (HAES) różni się od tradycyjnego modelu, który koncentruje się na wadze. 

Obejmuje następujące elementy:

1) HAES, sprzyja akceptacji ciała, nie skupia się na odchudzaniu (nie jest przeciwny chudnięciu!)

2)HEAS skupia się  i zachęca do rozpoznania wewnętrznych sygnałów głodu i sytości, w kontraście do zewnętrznych wytycznych (halo jadłospisy i diety, nikt nie wie co cię nasyci/ sprawi, że poczujesz się lepiej niż Ty sam)

3) HAES zachęca do udziału w ruchu który sprawia przyjemność, nie jest sztywna struktura

Krytycy HAES wyrażają ‘zaniepokojenie’, że zachęcanie do akceptacji ciała doprowadzi do odstawienia i lekceważenia ‘zdrowych’ posiłków, co spowoduje przyrost masy ciała. Zostało to obalone przez dowody; żadne randomizowane, kontrolowane badanie HAES nie przyniosło przyrostu masy ciała, a wszystkie badania, które opisują jakość diety lub zachowania żywieniowe,wskazują na poprawę lub przynajmniej utrzymanie (Bacon et al., 2011).

Jest to bezpośrednie przeciwieństwo zachowań dietetycznych, które są związane z przyrostem masy ciała w czasie.

Po pierwsze, ważne jest odseparowanie zdrowego stylu życia od odchudzania. Jedno nie oznacza drugiego.

Zdrowie i samopoczucie mogą ulec poprawie nawet bez utraty wagi. Na przykład wydolność krążeniowo-oddechowa, zdrowie psychiczne i kontrola poziomu glukozy, zwiększyć wrażliwość na insulinę (a tym samym zmniejszyć IR) we krwi można poprawić dzięki aktywności fizycznej, nawet jeśli waga osoby się nie zmienia (Lantz et al., 2010). Używając tylko utratę wagi jako miernika sukcesu, nie dostrzegamy korzyści zdrowotnych zmiana stylu życia. Często skupiając się tylko na wizualnych efektach, korzyści zdrowotne pozostają niezauważone. Z tym poczuciem porażki, ludzie prawdopodobnie stracą motywację i zaprzestaną zmiany stylu życia, a tym samym utracą korzyści zdrowotne.

Zadbaj o podstawy

Jeśli chodzi o zarządzanie długoterminowymi schorzeniami, ustalenie, od czego zacząć, może być trudne. 

Kultura diet może często propagować bardzo sztywne zasady wokół jedzenia i treningu. Takie podejście może często zaostrzać objawy; na przykład, jeśli odczuwasz duże zmęczenie z IO, ale zmuszasz się do wstawania bardzo wcześnie, aby wyjść na siłownię, może to ogólnie przynieść efekt przeciwny do zamierzonego.

Praktyka samo-opieki (self-care), takie jak sen i radzenie sobie ze stresem są „nisko wiszącymi owocami” i stanowią podstawę opieki zdrowotnej, dlatego polecane jest jako pierwszy krok. 

Self-care nie zawsze oznaczają całodniowego spa, może to być upewnienie się, że lodówka jest odpowiednio zaopatrzona, ustalenie jasnych granic w pracy czy w domu, rozmowa z bliskimi itp. 

Elementy self-care sa na ogół najłatwiejsze do wdrożenia – nie powodują drastycznej zmiany stylu życia, a także mają zazwyczaj największy wpływ na nasze ogólne samopoczucie, ponieważ dają podstawy do ogólnej samoopieki, pomóc ci poczuć się dużo lepiej.

Chodzi o to, że kiedy już stworzymy te fundamenty, będziemy mieli trochę więcej możliwości, energii i przestrzeni mózgowej, aby zadbać o inne aspekty.

Ogólnym celem intuicyjnego odżywiania jest odżywianie się zgodnie z potrzebami organizmu, a nie przestrzeganie zewnętrznego planu, restrykcyjnej diety lub sztywnej struktury. Polega na oderwaniu się od kultury diet, pogodzeniu się z jedzeniem, poszanowaniu potrzeb ciała (fizycznych, psychicznych ORAZ emocjonalnych) i zwykle obejmuje również pracę nad obrazem ciała. 

Nasze ciała są dość sprytne i mają naprawdę dobre pojęcie o tym, czego potrzebują na co dzień, ale nie potrafią odróżnić diety narzuconej przez siebie od zagrożenia niedoborem żywności. Więc kiedy nasze ciała nie mają dostępu do pożywienia, trochę się martwią i zaczynają wysyłać nam sygnały, że prawdopodobnie powinniśmy wkrótce poszukać i zjeść to jedzenie.

 Im dłużej ignorujesz ten sygnał, tym bardziej twoje ciało zwiększa głośność, co prowadzi do popędów i zachcianek związanych z jedzeniem. Te pragnienia mogą być dość uporczywe, powodując, że jesteśmy zajęci jedzeniem lub czujemy się poza kontrolą nad jedzeniem, co zwiększa prawdopodobieństwo zjedzenia większej części tych rzeczy, kiedy w końcu je dostaniemy. Może to mieć negatywny wpływ na naszą wrażliwość na insulinę, ponieważ organizm musi przejść z fazy niedostatecznej energii do nadmiernego przetwarzania żywności.

To nie jest kwestia siły woli, to twoje ciało stara się o siebie dbać, a jedynym sposobem na uniknięcie poczucia utraty kontroli jest zjedzenie jedzenia. Wiem, że istnieje bardzo realny strach, że jeśli pozwolisz sobie jeść te rzeczy, nigdy nie przestaniesz, a może się okazać, że kiedy zaczynasz jeść intuicyjnie, skierujesz się w stronę produktów, które wcześniej były niedostępna. Ale jest to całkowicie naturalne, ponieważ Twoje ciało może potrzebować przejść przez fazę „nadrabiania” restrykcyjnego jedzenia, zanim nauczy się, że nie musi już walczyć o to jedzenie. Pomyśl o tym jak o wzięciu dużego wdechu po wstrzymaniu oddechu na chwilę; to jest to, czego potrzebuje twoje ciało, a twój oddech wróci do normalnego, gdy już nasycisz się tlenem. Dokładnie w ten sam sposób, ta faza jedzenia z czasem się uspokoi, gdy Twoje ciało nauczy się, że jest bezpieczne i nie zostanie ponownie pozbawione.

Delikatne odżywianie (element Intuicyjnego Jedzenia) i ruch są dobre, gdy już opanujesz podstawowe rzeczy. Są to rzeczy, które mogą wymagać więcej zmian w Twoim stylu życia i trochę więcej mocy lub energii, więc szczególnie w przypadku czegoś takiego jak IO, nie zawsze są one łatwo dostępne dla każdego. 

Istnieją mocne dane, które pokazują, że jakakolwiek aktywność ma zdolność zwiększania naszej regulacji poziomu glukozy we krwi, a nie tylko ta o wysokiej intensywności. U osób z IO częste spacery, pływanie lub joga wykazały korzyści dla funkcji glikemicznej.

Zwykłe przerwanie czasu siedzenia na krótki spacer może przynieść korzyści. Badania wykazały również, że aktywność może być rozłożona na cały dzień ( np, krótkie 10-15 min przerwy na spacer w pracy) (Tan et al., 2019; Miyatake et al., 2002).

Zdrowie psychiczne i obraz ciała, ponieważ są to rzeczy, które mogą nie być bezpośrednio związane z tym stanem, ale nadal są ważne, aby o nich myśleć podczas całej podróży do zdrowia.

Nie tylko każdy ma inne doświadczenia związane ze swoim zdrowiem, ale także z tego powodu sposób, w jaki sobie z tym radzimy, będzie się różnił. Rób tylko to, co jest dla Ciebie dostępne i wykonalne, i nie bądź dla siebie niemiła/y, jeśli nie możesz wdrożyć wszystkiego naraz.



Piśmiennictwo

Oldroyd, J., Banerjee, M., Heald, A., & Cruickshank, K. (2005). Diabetes and ethnic minorities. In Postgraduate Medical Journal (Vol. 81, Issue 958, pp. 486–490). The Fellowship of Postgraduate Medicine. https://doi.org/10.1136/pgmj.2004.029124

Scott, R. A., Langenberg, C., Sharp, S. J., Franks, P. W., Rolandsson, O., Drogan, D., van der Schouw, Y. T., Ekelund, U., Kerrison, N. D., Ardanaz, E., Arriola, L., Balkau, B., Barricarte, A., Barroso, I., Bendinelli, B., Beulens, J. W. J., Boeing, H., de Lauzon-Guillain, B., Deloukas, P., Wareham, N. J. (2013). The link between family history and risk of type 2 diabetes is not explained by anthropometric, lifestyle or genet- ic risk factors: The EPIC-InterAct study. Diabetologia, 56(1), 60–69. https://doi.org/10.1007/s00125-012-2715-x

Mann T, Tomiyama AJ, Westling E, Lew AM, Samuels B, Chatman J:

Medicare’s Search for Effective Obesity Treatments: Diets Are Not the Answer. Am Psychol 2007, 62:220-233.

Tan, J., & Guo, L. (2019). Swimming intervention alleviates insulin resistance and chronic inflammation in metabolic syndrome. Ex- perimental and Therapeutic Medicine, 17(1), 57–62. https://doi. org/10.3892/etm.2018.6900

Miyatake, N., Nishikawa, H., Morishita, A., Kunitomi, M., Wada, J., Suzuki, H., Takahashi, K., Makino, H., Kira, S., & Fujii, M. (2002). Daily walking reduces visceral adipose tissue areas and improves insulin resistance in Japanese obese subjects. Diabe- tes Research and Clinical Practice, 58(2), 101–107. https://doi. org/10.1016/S0168-8227(02)00129-8

Korkeila M, Rissanen A, Kaprio J, Sorensen TIA, Koskenvuo M: Weight-loss attempts and risk of major weight gain. Am J Clin Nutr 1999, 70:965-973

Neumark-Sztainer D, Wall M, Guo J, Story M, Haines J, Eisenberg M: Obesity, disordered eating, and eating disorders in a longitudinal study of adolescents: how do dieters fare 5 years later? J Am Diet Assoc 2006, 106:559-568.

Field AE, Austin SB, Taylor CB, Malspeis S, Rosner B, Rockett HR,

Gillman MW, Colditz GA: Relation between dieting and weight change among preadolescents and adolescents. Pediatrics 2003, 112:900-906.

Neumark-Sztainer D, Levine MP, Paxton SJ, Smolak L, Piran N, Wertheim EH:
Prevention of body dissatisfaction and disordered eating: What next?
Eat Disord 2006, 14:265-285.

van den Berg P, Neumark-Sztainer D: Fat ‘n happy 5 years later: is it bad
for overweight girls to like their bodies? J Adolesc Health 2007,
41:415-417.

Daníelsdóttir S, Burgard D, Oliver-Pyatt W: AED Guidelines for Childhood Obesity Prevention Programs. Academy of Eating Disorders; 2009.

Davison KK, Markey CN, Birch LL: A longitudinal examination of patterns in girls’ weight concerns and body dissatisfaction from ages 5 to 9 years. Int J Eat Disord 2003, 33:320-332.

Holm S: Obesity interventions and ethics. Obes Rev 2007, 8(Suppl 1):207-210.

Sørensen T, Rissanen A, Korkeila M, Kaprio J: Intention to lose weight, weight changes, and 18-y mortality in overweight individuals without co- morbidities. PLoS Med 2005, 2:E171

Simonsen MK, Hundrup YA, Obel EB, Gronbaek M, Heitmann BL: Intentional weight loss and mortality among initially healthy men and women. Nutr Rev 2008, 66:375-386.

Campos P, Saguy A, Ernsberger P, Oliver E, Gaesser G: The epidemiology of
overweight and obesity: public health crisis or moral panic? Int J
Epidemiol 2005, 35:55-60.

Charles MA, Pettitt DJ, Saad MF, Nelson RG, Bennett PH, Knowler WC:
Development of impaired glucose tolerance with or without weight
gain. Diabetes Care 1993, 16:593-596.

Odeleye OE, de Courten M, Pettitt DJ, Ravussin E: Fasting hyperinsulinemia
is a predictor of increased body weight gain and obesity in Pima Indian
children. Diabetes 1997, 46:1341-1345.

Sigal RJ, El-Hashimy M, Martin BC, Soeldner JS, Krolewski AS, Warram JH:
Acute post challenge hyperinsulinemia predicts weight gain: a
prospective study. Diabetes 1997, 46:1025-1029.

Yost TJ, Jensen DR, Eckel RH: Weight regain following sustained weight
reduction is predicted by relative insulin sensitivity. Obes Res 1995,
3:583-587.

Halberg N, Henriksen M, Söderhamn N, Stallknecht B, Ploug T, Schjerling P,
Dela F: Effect of intermittent fasting and refeeding on insulin action in
healthy men. J Appl Physiol 2005, 99:2128-2136.

Strohacker K, McFarlin B: Influence of obesity, physical inactivity, and weight cycling on chronic inflammation. Front Biosci 2010, E2:98-104.

Thomas et al. 2020 A Weight Inclusive Guide to Insulin Resistance London Centre for Intuitive Eating, 2020.

W odpowiedzi na “Insulinooporność, ot*łość i odchudzanie”

Wow. Dziękuję Ci za tak rzetelnie przygotowany wpis.
Niesamowita perspektywa i dużo nowych informacji.
Wielkie, wielkie dzięki. Tak trzymaj ☀️

Polubienie

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s